Strawberry Panic

Że Japończycy są dziwni, to wie każdy przeciętny europejczyk. Wystarczy popatrzeć na tworzone przez nich teleturnieje, poznać ich niezwykłą miłości do robotów lub... obejrzeć sobie omawiane tu anime i poznać ich wizję przykościelnej Katolickiej Szkoły Żeńskiej z internatem. Jeśli wierzyć Japończykom, to tego typu placówki są istną wylęgarnią lesbijek, i w których to czasem panują zwyczaje, które u nas pewnie zyskałyby miano tzw. "fali". No ale po kolei...

Aoi Nagisa, która jak to zwykle w anime bywa, jest najzwyklejszą w świecie nastolatką zasuwa do swojej nowej szkoły. Zdaje sobie oczywiście sprawę, że się najprawdopodobniej spóźni. W pośpiechu myli drogę, i wpada w pewien należący do szkoły leśny zakątek (A musicie wiedzieć, że szkolny teren jest naprawdę spory). Tam też wpada na tajemniczą siwo-włosą dziewczynę, która tak na dzień dobry zamierza poćwiczyć na niej "sztuczne oddychanie" metodą usta-usta, Nagisa z wrażenia aż mdleje. Po jakimś czasie budzi się już na terenie szkoły, gdzie staje się obiektem westchnień i zachwytów swojej nowej współlokatorki, niejakiej Tomomi o niebieskich włosach. Jak to bywa w anime, nikogo te niezwykłe kolorystyki nie dziwią. Im dalej w las tym więcej przybywa bohaterek, i tym więcej wątków miłosnych, gdzie bywa że do jednej dziewczyny zarywa trójka innych, a sama zainteresowana ogląda się znowu na jeszcze inną. W sumie wspomnę tylko o dwóch wątkach głównych. Jeden to oczywiście miłosny trójkąt Nagisa - Tamao - i tajemnicza siwowłosa Shizuma. Z drugiej strony jest niejaka Hikari - Amane - i Yaya. Oprócz tych trójkącików, występuje jeszcze kilka innych romansów, spisków, trochę więcej figur geometrycznych i wszelkie inne tego typu dobra inwentarza. Ogólnie fabułę tej produkcji można określić jako "lesbijska telenowela po japońsku, z obowiązkowym dramatem, i kilkoma traumami w tle". O dziwo, co stwierdzam z niekłamaną radością Strawberry Panic oglądało się mi bardzo dobrze, i ostatecznie nie żałowałem czasu poświęconego na to anime. Wręcz przeciwnie.

Być może wpływ na to mają postaci. Wszystkie bohaterki należą do trzech różnych "domów", czy też może oddziałów z których składa się tamtejsza szkoła. Są to stawiający na tradycję Miator, gdzie uczęszczają Nagisa, Tamami i Shizuma, kolebka klasy i sportu i intryg wszelakich Spica, oraz stojąca nieco na uboczu enklawa wariactw wszelakich Lilim. O ile Miator i Spica zdają się nawzajem drzeć ze sobą koty, to Lilim stoi sobie z boku i się przygląda. Pozwolę sobie omówić pokrótce bohaterki poszczególnych trójkątów. Jak już było wspomniane Nagisa to standardowa bohaterka anime. Nieśmiała o wielkim sercu i bywa, że małym rozumku z zamiłowaniem do słodyczy. Tamami to prymuska, dziewczyna z wielkim talentem literackim, fetyszystka wszystkiego co z Nagisą związane. Natomiast Shizuma to wielka indywidualności. Jest mocno ekscentryczna (spotkałem się z opinią "szurnięta") i indywidualistyczna. Typ olewający obowiązki, a mimo to osiągający sukcesy w szkole i nie tylko. Hikari to typowa wrażliwa cicha myszka obdarzone talentem do śpiewania. Amane kocha jeździectwo i podobnie jak Hikari jest cicha i nieśmiała. Nie lubi być w centrum uwagi, ale mimo to ciągle się w nim znajduje. Yaya to przyjaciółka Hikari, nie jest tak nieśmiała ma mocny charakter, i bywa nieco zaborcza. Podobnie jak przyjaciółka uwielbia śpiewać. Każda z pozostałych postaci jest dobrze nakreślona i potrafi wzbudzić w oglądającym różne emocje. Dla mnie jest to spory plus.

Czas na sprawy techniczne. Tu będzie raczej krótko. Grafika jest zrobiona starannie, i estetycznie. Oczywiście można się czepić niektórych szczegółów, niemniej tak główne postacie, jak i tła oraz animacje są zrobione porządnie i nie budzą zastrzeżeń. Na tym tle wybija się nieco muzyka, która została bardzo dobrze dobrana, i często świetnie buduje i podkreśla klimat. Także obie wersje endingów i openingów bardzo przypadły mi do gustu. Podobnie jak w przypadku grafiki, bardzo dobra robota.

Cóż mogę rzec. Strawbery Panic można zarzucić wiele. Brak oryginalności, sztampę, „telenowelowości”, bywa, że używane są tanie chwyty fabularne... To wszystko nie zmienia jednak faktu, że anime to bardzo dobrze się ogląda. Z szczerym zainteresowaniem śledziłem rozwijające się wątki miłosne, i mimo, że bywały one niezwykle przewidywalne miło było je oglądać. Poza nimi mamy także konflikty i spięcia pomiędzy przewodniczącymi poszczególnych "domów", a gdy mamy już dość romansów, spisków i innych takich z odsieczą przybywają wątki humorystyczne, generowane głównie przez kilka uczennic z Lilim, lub też przez różnorakie perypetie Tamami i Nagisy. Niektórzy pewnie będą zachwyceni tym jak Tamami reaguje na to co Nagisa zrobi, lub też nie zrobi. Ogólnie polecam ten tytuł wszystkim fanom anime spod znaku yuuri, i stawiam, według mnie, w pełni zasłużoną 8.

Dodał: Diablo | Skomentuj [0] | Czytań: 1054