Air

„Moje dziecko, słuchaj uważnie... Historia, którą ci teraz opowiem jest bardzo ważna, to bardzo długa opowieść o niekończącej się podróży i będzie przekazywana z pokolenia na pokolenie, tak jak teraz.” Tymi oto słowami rozpoczyna się opisywane anime. Słowa te są magiczne i zarazem tajemnicze, pewnym jest, że są istotne dla naszego bohatera – Yukito Kunisaki, ale w jakim stopniu?

Początkowe słowa, które zacytowałam, a które słyszymy w pierwszych sekundach pierwszego odcinka są w sumie kluczem do całego anime i wydaje mi się, że troszkę niepotrzebnie zostały one podane, bo ja np. już wiedziałam o co i o kogo chodzi, mimo tego nadal oglądałam to anime. Niespodzianki, które krył każdy kolejny odcinek, przynosiły miłe zaskoczenie, bo wiadomo co prawda kto odgrywa główne role, jednak autorzy włączyli do tego również i postacie drugoplanowe.

Historia, wydawać by się mogło, opowiada losy Misuzu Kamio, ale w kolejnych odcinkach pojawiają się też inne osobistości, które, jak napisałam wcześniej, też nabierają „jakiegoś” znaczenia w fabule. Jest to bardzo ciekawy, aczkolwiek denerwujący zabieg, mający (chyba) jedynie na celu wydłużenie serii.

Misuzu jest nastolatką, która nie ma żadnych przyjaciół, ani znajomych, jest jej z tym źle, ale i tak stara się tego nie okazywać. Pewnego dnia poznaje Yukito Kunisaki, wędrowca/lub włóczęgę, który chodzi od miasta do miasta zarabiając na życie przy pomocy szmacianej lalki, daje takie ‘przedstawienia teatralne/kukiełkowe’. Lalka jest dla Yukito jedyną pamiątką po jego zmarłej matce (która notabene wypowiada te ‘magiczne’ słowa na początku serii). Rezolutna, lecz niestety trochę niezdarna Misuzu postanawia się z nim zaprzyjaźnić i po jakimś czasie udaje jej się to.

Yukito zostaje więc w mieście (w domu Misuzu) poszukując jednocześnie pracy, poznaje przy okazji inne równie dziwne dzieci i ich historię. Ale jak łatwo się domyśleć to właśnie Misuzu jest dla niego najważniejsza. W kolejnych odcinkach obserwujemy jak przepływają letnie dni mieszkańców, ale ten fakt nie wprowadza monotonni, nazwałabym to celowym wprowadzeniem refleksyjności, ale ta refleksyjność nie trwa za długo, bowiem zawsze coś się dzieje, jest zabawnie. Koniec niestety jest bardzo smutny, ale w końcu dochodzi się do wniosku, że tak musiało być.

Serię tę obejrzałam całkiem przypadkiem i w ogóle nie spodziewałam się, że wywrze ona na mnie aż tak duże wrażenie. Wszystko mnie zachwyciło oglądając tę serię, począwszy od muzyki, która towarzyszy nam od pierwszych sekund każdego odcinka, a skończywszy na stronie graficznej. Te dwa aspekty (muzyka, oprawa graficzna) są dla mnie chyba najważniejsze, bo przecież bez tego jakiekolwiek anime było by... nijakie, a w Air mamy majstersztyk tych dwóch niuansów. Poza tym mimika twarzy, dopracowanie szczegółów, detale (chodzi mi o tła, krajobrazy, widoki) – cudo, ale wracając do muzyki to każdy odcinek zaczyna się przepięknym utworem „Tori no uta” wykonawstwa Lia. Piosenka ta zapada w pamięci na bardzo długo, możecie wierzyć mi na słowo bądź przekonać się sami. Piosenkarka ma tak delikatny głos, że słuchanie utworów jej wykonawstwa jest jak działanie balsamu dla uszu.

Jeśli chodzi o grafikę serii to tutaj przyznam duży plus. Mimo, iż rok wydania Air’a jest nie najnowszy, to jednak oprawa jest znakomita. Wyżej już poniekąd o grafice napisałam, więc nie będę się powtarzać.

W serii telewizyjnej jest wiele niedopowiedzeń, które są celowymi zabiegami w tym anime. Dodają one smaczku i zachęcają do dalszego oglądania. Naprawdę, polecam to anime, warto je obejrzeć, choć przypuszczam, że nie wszyscy odbiorą jednakowo treść tego anime.